ideer

You can run, but you can’t hide

De norske turentusiastene blir konfrontert med mange overbevisende argumenter for ikke å slite ut løpeskoa i arabiske land. Et særskilt argument som retter seg mot treningsfreaks i palestinske områder vil nu bli presentert. Dette fikk jeg erfare the hard way.

En joggende blondine anses ikke som en naturlig del av araberkulturen, og folket i Midtøsten ser heller ikke på dette innslaget som veldig eksotisk eller spennende. I går ettermiddag trosset jeg de rare blikken en får fra naboene, og la ut på sprang.  Jeg måtte løpe fra meg frustrasjonen over kontorjobb, manglende mailrespons, arabiskord jeg ikke forstår og alt annet som kan irritere en frivillig entusiast i et konfliktområde.

Landskapet i Palestina er relativt flatt og av den grunn ikke det beste utgangspunktet for bakketrening og harde utholdenhetsøkter. Overgangen fra den norske fjellheimen og hverdagslivet i Bergen – byen som smykker seg med sine syv fjell – til ørkenlandskapet var med andre ord tøff for en rastløs høne. Derfor er ikke de runde knausene som bryter opp det eller slette terrenget å forakte. Ulempen er bare det at høydene er oppdaget av flere. Og på disse palestinske bakketoppene finner man ikke nødvendigvis treningshatende arabere, men israelske nysettlere.

Nysettlerne er kjent for sin kontroversielle forståelse av jødedommen og løftet om det lovede land. På mange måter er det denne gruppen som er pådrivere for den stadige okkupasjonen av palestinsk land. Grunnet den autoriteten nysettlerne har i enklete religiøse kretser har de politikerne i sin hule hånd. I tillegg til at nysettlerne er blant de som er kjent for å ydmyke palestinernaboene på andre siden av gjerdet, og derfor er innmari lite populære blant palestinerne, har de også liten goodwill hos mer representative israelere. For denne rastløse høna på joggetur er dette terrenget hun har å forholde seg til, om hun like det eller ikke.

En bakketopp åpenbarer seg i landskapet og før jeg veit ordet av det befinner jeg meg på toppen av høyden.  Jammen er jeg ikke også bak et gjerde? Innenfor en eiendom som ser påfallende privat ut. Hvordan jeg endte opp her forstår jeg ikke. Men et mer påtrengende hastespørsmål er – hvem bor her? Når jeg løfter blikket og tar huset i nærmere øyesyn er det ikke til å komme bort ifra at dersom atte hvisom atte det er en palestinsk familie som holder til på denne eiendommen, lever de godt over fattigdomsgrensa. Villaen er enorm, oppkjørselen brosteinsbelagt og bilene hadde blitt EU-godkjent på flekken. Min uro er imidlertid ikke rettet mot spørsmålet om dette er et privat område eller ei. Frykten er heller om jeg har sneket meg inn på israelsk område ved en feiltagelse.

Først nå blir jeg andpusten. Jeg kjenner hjertet slå. Om ikke kondisen tar knekken på en tidligere, vil følelsen av å være på superforbudt område være en styrkeprøve av dimensjoner. Jeg lusker meg stille langs gjerdet og gjør meg selv gjennomsiktig. Finner en grusvei og løper som en gal. Blir sjeleglad for å endelig komme over et spor av Palestina idet jeg detter over to skjeggete arabere med turban. De dauer av latter idet jeg ståtrer fram på sjelvende arabisk at «jeg her, men jeg vil over der» og peker desperat mot friheten på andre siden av gjerdet.

Heretter skal utholdenhetstreningen begrenses til hoppetau i den trygge hybelleiligheten.

Advertisements

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut / Endre )

Twitter picture

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut / Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut / Endre )

Kobler til %s